Ekstrakcja DNA z tkanki nabłonkowej ślimaków

Celem badan bylo porównanie trzech protokolów: ekstrakcji z uzyciem SDS; ekstrakcji z uzyciem CTAB i 2ß-merkaptoetanolu oraz ekstrakcji z uzyciem SDS i proteinazy K, w celu okreslenia najwlasciwszej metody otrzymywania DNA o wysokiej masie czasteczkowej i czystosci w tkance nablonkowej slimaków: Arion subfuscus i Deroceras reticulatum. Stezenie i czystosc DNA oceniano spektrofotometrycznie (absorbancja przy 260 nm i stosunek Abs260/Abs280 nm). Zastosowano projekt calkowicie randomizowany z szescioma powtórzeniami. Wykryto znaczace róznice (p<0,01) dla ilosci, stezenia i czystosci pomiedzy protokolami. Zastosowany protokól (SDS i proteinaza K) pozwolil na uzyskanie DNA o wiekszej masie czasteczkowej (2 514,90±291,56) i czystosci (1,97±0,02). Jakosc DNA z kazdego protokolu weryfikowano metoda PCR-RAPD, obserwujac niewielka powtarzalnosc dla startera OPA-02 (protokól SDS), podczas gdy w pozostalych metodach obserwowano wysoka rozdzielczosc profili amplifikacji i powtarzalne pasma. Zaleca sie stosowanie protokolu SDS i proteinazy K, w celu uzyskania genomowego DNA o wysokiej masie czasteczkowej, jakosci i czystosci w slimakach.