Kazdy zbiór poezji jest wyrazem historii czasów w których powstal. Parafrazujac Krzysztofa Karaska napisalabym, ze: Skrzydlaci 2009-2010 jest zbiorem wierszy bez wielkich nazwisk i cytujac go dodalabym, ze: Podstawa poezji, poetyckiego przeslania i przezycia jest wiersz; to miara najbardziej naturalna i najprostsza, kto szuka innej, nie szuka autentycznego wzruszenia. Od lat oduczono sie w Polsce czytania wierszy, czyta sie nazwiska. W zbiorze wierszy Skrzydlatych znajdujemy poezje która jest zywa, pelna znaków czasu, ale poszukujaca nowych mozliwosci, lubujaca sie w klasycznych srodkach wyrazu, poezja liryczna, udowadniajaca ze nie wszystko zostalo jeszcze powiedziane, jezyk nie do konca wyjalowiony z poszukiwan nowych rozwiazan i nieodkrytych jeszcze glebi odczuwania. Jest to poezja, która ma swój unikalny zbiorowy glos rzeczywistych spotkan dwudziestu twórców, z których kazdy doswiadcza slowa na swój sposób i niezmiennie zaspokaja glód poetyckiego wzruszenia.
Veja mais